.:: رواق ::.

من به تو خنديدم

چون كه مي دانستم

 تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي

 پدرم از پي تو تند دويد

 و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه

 پدر پير من است

 من به تو خنديدم

 تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

 بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و

 سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك

 دل من گفت: برو

 چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را

 و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام

 حيرت و بغض تو تكرار كنان

 مي دهد آزارم

 و من انديشه كنان غرق در اين پندارم

 كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت

و جالب تر از همه ی اینا یه شاعر جوان که جواب این دوتارو این طور داده:

دخترک خنديد و

پسرک ماتش برد !

که به چه دلهره از باغچه ي همسايه، سيب را دزديده

باغبان از پي او تند دويد

به خيالش مي خواست،

حرمت باغچه و دختر کم سالش را

از پسر پس گيرد !

غضب آلود به او غيظي کرد !

اين وسط من بودم،

سيب دندان زده اي که روي خاک افتادم

من که پيغمبر عشقي معصوم،

بين دستان پر از دلهره ي يک عاشق

و لب و دندان ِ

تشنه ي کشف و پر از پرسش دختر بودم

و به خاک افتادم

چون رسولي ناکام !

هر دو را بغض ربود...

دخترک رفت ولي زير لب اين را مي گفت:

" او يقيناً پي معشوق خودش مي آيد ! "

پسرک ماند ولي روي لبش زمزمه بود:

" مطمئناً که پشيمان شده بر مي گردد ! "

سالهاست که پوسيده ام آرام آرام !

عشق قرباني مظلوم غرور است هنوز !

جسم من تجزيه شد ساده ولي ذرّاتم،

همه انديشه کنان غرق در اين پندارند:

اين جدايي به خدا رابطه با سيب نداشت